Nawigator Polityczny

Kościół a Polityczność

W świecie zdominowanym przez procesy globalizacyjne, wielokulturowość oraz nowe,,trendy społeczne” zasadnym jest poszukanie odpowiedzi na następującej treści pytanie: Czy Kościół powinien mieszać się do polityki?
Aby jak najbardziej obiektywnie i racjonalnie zbadać ten temat należy poprawnie zidentyfikować, zdefiniować pojęcia polityczności (NIE polityki), oraz Kościoła.
U znacznej części społeczeństwa panuje przekonanie, że Kościół nie ma prawa być polityczny. Interpretuje się go bowiem, wyłącznie jako instytucję, do której należy wyłącznie duchowieństwo, Niewielka część społeczeństwa natomiast interpretuje Kościół jako część całego społeczeństwa. Jeżeli więc w danym kraju 80% ludności deklaruje konkretną wiarę, a jednocześnie uważa, iż instytucja wyznaniowa, którą reprezentują nie ma prawa być,,polityczna”- odbiera sobie prawo do respektowania i promowania wyznawanych przez siebie wartości moralnych. Należy pamiętać, że stanowione prawo (np. w Polsce) opiera się na wartościach wywodzących się właśnie z podstawowych praw religijnych, które społeczeństwo obrało i zaakceptowało. ,,Polityczność” Kościoła jest zatem niezbędna w celu kreowania i kształtowania prawa w państwie.
Należy odróżnić,,polityczność” od,,polityki”, gdyż polityką zajmują się władze świeckie. Polityka jest grą, są to decyzje przedstawicieli władzy, to zawieranie umów (np międzynarodowych). Polityczność zaś jest kierunkiem, w jakim pragnie zmierzać państwo, by realizować i usprawniać funkcjonowanie prawa. Kościół powinien w tym pomagać, oczywiście nie bezpośrednio. Błędem jest także mylenie,,polityczności” z,,partyjnością”. W żadnym wypadku Kościół nie powinien być partyjny.
Wniosek może być zatem następujący: niepoprawne wyobrażenie i definiowanie poszczególnych pojęć może wytworzyć w społeczeństwie mylne, nietrafne hasła. Kościół to nie tylko duchowna część społeczeństwa, lecz także ludzie, którzy wyznają i których łączy wyznawanie tych samych wartości moralnych. Mogą mieć oni inne upodobania partyjne, aczkolwiek łączy ich podobny (jeśli nie jednakowy) system aksjologiczny. Kościół zatem MUSI być polityczny, jednak NIE MOŻE być partyjny.

Czy wiesz dlaczego system wersalski się rozpadł? 

Powojenne traktaty stworzyły w Europie nowy porządek zwany systemem wersalskim. Zgodnie z zasadą samostanowienia wszystkie narody miały mieć prawo do decydowania o własnym losie. Aby zapewnić im ochronę oraz umożliwić pokojowe rozwiązywanie konfliktów, powołano Ligę Narodów. Miało to zapobiec ponownemu podziałowi Europy na zwalczające się bloki obronne oraz groźbie nowej wojny. Ważnym elementem nowego ładu miało być także rozbrojenie. Największe ograniczenie sił zbrojnych narzucono w traktacie wersalskim pokonanym Niemcom. System wersalski miał jednak kruche podstawy. Wytyczone na nowo granice oraz rozbudzony przez wojnę nacjonalizm były przyczyną powstawania licznych ognisk konfliktów.

Fikcyjność założeń systemu wersalskiego obrazują losy Ligi Narodów. Wbrew intencjom jej twórców, ważne kwestie rozstrzygano nie na forum organizacji, ale nadal w bezpośrednich rokowaniach między mocarstwami. Autorytet Ligi Narodów zaczął systematycznie maleć. W 1928 r. poza nią powstała nowa inicjatywa pokojowa – pakt Branda-Kelloga. Jego sygnatariusze – łącznie 63 państwa – wyrzekli się wojny agresywnej jako narzędzia polityki, nie przyjmowali na siebie jednak żadnych konkretnych zobowiązań. Znaczenie tej deklaracji pomimo dużego rozgłosu stało się zatem nikłe. W latach 30. zaostrzająca się sytuacja międzynarodowa ujawniła w pełni bezradność Ligi Narodów. Organizacja nie potrafiła zapobiec kolejnym agresjom. Fiaskiem zakończyły się także konferencje rozbrojeniowe, organizowane w czasie, gdy świat zbroił się intensywnie w obliczu nadchodzącej wojny, która ostatecznie położyła kres działalności Ligi Narodów.

Czynnikiem najsilniej podważającym powojenny ład w Europie było dążenie Niemiec do rewizji traktatu wersalskiego. Dyplomacja Republiki Weimarskiej zdołała otworzyć Niemcom drogę do rewizji powojennych granic. Zapadła także decyzja o zniesieniu międzynarodowej kontroli nadzorującej przestrzeganie przez Niemców ograniczeń zbrojeniowych. Zabezpieczenia stworzone przez traktat wersalski praktycznie przestały istnieć.

W 1933 r. rządy w Niemczech objął Hitler. Starał się on do czasu odbudowy niemieckiej potęgi militarnej nie prowokować mocarstw. Niemcy wystąpiły z Ligi Narodów, ale podpisały konkordat z Watykanem i deklarację o niestosowaniu przemocy w stosunku z Polską. Dopiero w 1935 r. hitlerowcy otwarcie odrzucili ograniczenia zbrojeniowe nałożone na nich przez traktat wersalski. Zachęcony biernością mocarstw, Hitler przystąpił do realizacji planów ekspansji. Wykorzystując miejscowych nazistów oraz stosując nacisk gospodarczy i polityczny, podporządkował on sobie stopniowo państwo austriackie. W październiku 1936 r. Hitler i Mussolini zawarli pakt o współpracy, tworząc oś Berlin-Rzym. Gdy nic już nie stało na przeszkodzie, zatwierdzono wcielenie Austrii do III Rzeszy. I tym razem złamanie kolejnego punktu traktatu wersalskiego nie spotkało się z przeciwdziałaniem państw europejskich, których większość uznała Anschluss (niem. „przyłączenie”) za „ sprawę wewnątrzniemiecką”.

Zajęcie Austrii przez hitlerowców postawiło w trudnej sytuacji Czechosłowację, wokół której zacisnęły się niemieckie kleszcze. Niemcy Sudeccy, działający na polecenie Berlina, żądali coraz większej autonomii, a w końcu przyłączenia do II Rzeszy. Główny sojusznik Czechosłowacji – Francja – dawał do zrozumienia, że nie wystąpi przeciwko Hitlerowi bez poparcia Wielkiej Brytanii, której rząd skłaniał się jednak do polityki appeasementu, czyli ustępstw wobec Niemiec. We wrześniu 1938 r. doszło do konferencji w Monachium, podczas której Francja i Wielka Brytania przystały na przyłączenie czeskich Sudetów do III Rzeszy. Jesienią 1938 r. Niemcy wysunęli pierwsze nieoficjalne żądania terytorialne w kierunku Polski, a w marcu 1939 r. hitlerowcy zajęli Czechy i Morawy, ostatecznie likwidując Czecho-Słowację.

Wydarzenia z lat 1936-1939 doprowadziły do ukształtowania się dwóch przeciwstawnych bloków mocarstw, wokół których zaczęły się skupiać mniejsze państwa. W maju 1939r. Niemcy zawarły oficjalny sojusz z Włochami – pakt stalowy. U boku Hitlera stanęła też Japonia. Niemcy planowały podbój Europy Środkowej i Wschodniej, a następnie zdobycie dominacji na kontynencie. Obok ambicji imperialnych dodatkowym spoiwem sojuszu państw osi (Niemcy, Włochy, Japonia) były względy ideologiczne. Wspólne zwalczanie komunistycznych wpływów stało się treścią paktu antykominternowskiego, który w latach 1936-1937 formalnie połączył te mocarstwa. Nasilająca się ekspansja państw osi, poparta intensywnymi zbrojeniami, zaczęła poważnie zagrażać pozostałym mocarstwom.

\popularne wyszukiwania: polityka Nawigator polityczny wybory, ankiety sondaże nagrody bony tesco Nawigator polityczny  Nawigator polityczny